Κριτική βιβλίου Confiteor, Ζάουμε Καμπρέ, Εκδόσεις Πόλις

Αν κάποιος συνέτασσε μια βιβλιογραφία της μυθιστοριογραφίας, δεν θα του αρκούσαν ούτε 2000 κόλλες αναφοράς. Αν όμως, χρησιμοποιούσε την κριτική του ικανότητα και δημοσίευε την βιβλιογραφία των μυθιστορημάτων που αλλάζουν την ζωή σου, η λίστα αυτή θα ήταν μια συνοπτική δουλειά και ο συντάκτης, θα βίωνε το συναίσθημα της ευδαιμονίας.

Αυτή η λίστα, της εκλεκτής μυθιστοριογραφίας, δεν έχει συνταχθεί ακόμη, όμως όταν παραχθεί, το Confiteor, του Ζάουμε Καμπρέ, σίγουρα θα συμπεριλαμβάνεται σε αυτήν. 

Ο κύριος λόγος, που θα συνέβαινε αυτό, είναι εξαιτίας της πολύπλοκης, απλότητας του κειμένου. Αν το εκφράσουμε απλά, θα μιλήσουμε για τον εκπληκτικό συνδυασμό μιας συναρπαστικής αφήγησης και ενός περίτεχνου κειμένου. Συναρπαστικό, εξαιτίας, των δραματικών συγκρούσεων που βιώνουν οι ήρωες, συνυπάρχοντας, με τους αξίες της οικογένειας, της φιλίας και του έρωτα, αλλά και με τον ίδιο τους τον εαυτό. Περίτεχνο κείμενο, χάρης στην εντυπωσιακή ικανότητα να συνδεθεί το χάος και η σύγχυση ενός μυαλού, με μια έντεχνα στρωτή αφήγηση. Ο συγγραφέας, καταφέρει να δώσει έναν επιβλητικό αφηγηματικό, ειρμό, σε ένα μυαλό που βασανίζεται από τον δαίμονα της γνώσης και της ευφυίας, και όχι της άγνοιας και της απερισκεψίας.

Η ιστορία, αφορά την ζωή του, Αντριά Αρντέβολ, ενός παιδιού με εξαιρετικά ανεπτυγμένη νοημοσύνη, που τον καθιστά έρμαιο των γονιών του, ως προς την αξιοποίηση των δυνατοτήτων του. Η κλίση και οι επιθυμίες του παιδιού, παραμερίζονται μπροστά στις αντικρουόμενες φιλοδοξίες των γονιών. Ο μικρός Αντριά, υπακούοντας στις προσταγές που ορίζουν οι κηδεμόνες του για την διδασκαλία του, βρίσκει παρηγοριά στην αληθινή φιλία του με τον Μπερνάτ και στους δύο φανταστικούς του φίλους, που ως φιγούρες παιδικών παιχνιδιών, κοσμούν το κομοδίνο του και αποτελούν συμμάχους και επικριτές, στον αγώνα της ζωής του.

   Ο Αντριά, βρίσκεται υποταγμένος στις φιλοδοξίες, όμως η ζωή, ο Θεός, η μοίρα, έχει τα δικά της σχέδια. Ένας απρόσμενος θάνατος, η εφηβική ηλικία, ο αντίκτυπος μιας ιστορίας, που συνεχώς μεταβάλλεται, για να καταδείξει τα συμφέροντα του ανθρωπισμού και της απανθρωπιάς, δημιουργούν ένα πολυεπίπεδο μυθιστόρημα, που αναδεικνύει με ισορροπία, την ευτυχία και τον πόνο. Η ευτυχία, είναι ο τρόπος να υπερβείς τον πόνο. Η ανάμνηση της ευτυχίας, είναι ο τρόπος να υπερβείς τον πόνο.

   Ο έρωτας, η μουσική, η συγγραφή,η Ιστορία, οδηγεί τον Αντριά, να ξεπεράσει τους συμβιβασμούς, μιας καταπιεσμένης παιδικής ηλικίας. Απαλλαγμένος, από την διαχείριση της παιδικής ψυχής και της ιδιόμορφης ευφυίας του, παλεύει για τις επιθυμίες του, και για την κατάκτηση της ευτυχίας. Μέσα σε όλο όμως αυτόν τον δρόμο ζωής που διανύει, δεν μπορεί να ξεχάσει τα λόγια της μητέρας του: Στη  ζωή, δεν ήρθαμε για να είμαστε ευτυχισμένοι.

    Καθώς προχωρά η αφήγηση, η μητέρα του Αντριά, μοιάζει να επιβεβαιώνεται. Ο ήρωας, μέσα σε στιγμές, ευδαιμονίας, βιώνει την θλίψη και τον πόνο. Η ιστορία της ανθρωπότητας, συγχέεται με την ιστορία του, με τρόπο λυρικό και δραματικό. Οι συγκρούσεις βιώνονται τόσο έντονα, που ο αναγνώστης, είναι αδύνατο να μην νιώσει την συναισθηματική ένταση, τον πόνο, την χαρά, την αγωνία, που βιώνουν οι ήρωες για τις ζωές τους, για την τύχη τους, σε μια ζωή <<κακοφτιαγμένη>>

  Ο αναγνώστης και ο Αντριά, παλεύουν ενάντια στον χρόνο και στην δύση της μνήμης και της ζωής.. Λίγο πριν, ο ευφυής Αντριά, χάσει την μνήμη του, μάχεται  με την ιστορία, τις φιλοδοξίες μιας χαμένης ζωής, την σωματική και νοητική φθορά, για να καταφέρει να αφήσει ανεξίτηλη στους αιώνες την ιστορία του. Η γραπτή αφήγηση των βιωμάτων και των συναισθημάτων του, είναι η παρακαταθήκη της ζωής ενός πνευματικού ανθρώπου, είναι παράλληλα όμως και μια προειδοποίηση για την αιχμή, για το κακό, που υπάρχει έμφυτο στον άνθρωπο. 

Υπάρχει ελπίδα, να απαλλαχθεί ο άνθρωπος από το κακό; Αναρωτιέται ο αναγνώστης, 

Ίσως. Αν λειτουργήσει με τις αρχές της Αισθητικής Βούλησης....